ديداری با فروغ به بهانه ی زاد روزش، کاری از پیرایه یغمایی

ديداری با فروغ به بهانه ی زاد روزش: 

تفاوت عظیم فروغ با شاعران قبل و بعد خودش در بینش فلسفی او بود که متأسفانه هنوز کسی به اين بخش از شعراو به صورت جدی نپرداخته است. پيشگويی های او که در قالب شعر به ما ارائه داده شد، بسیار شگفت انگیز است. او اوضاع اجتماعی امروز را – آن روزها حس کرده بود و در شعرش به ما نشان داده بود. او سال های نوری از زمان خود جلوتر بود. او دیده بود که خورشيد سرد می شود – این اوج فاجعه را ديده بود. او دیده بود که ماهیان به دریاها می خشکند و سبزه ها به صحراها می خشکند (مگر نخشکيده اند؟) و برکت از زمین ها می رود. (مگر نرفته است؟) واز بس مرده زیاد می شود، خاک از آن پس مرده گانش را نمی پذیرد (مگر نشده است؟) او دیده بود که ديگر کسی به عشق نمی اندیشد (مگر کسی می انديشد؟) و بر فراز سر دلقکان پست و چهره ی وقیح فواحش یک هاله ی مقدس نورانی مشتعل می شود ( مگر مشتعل نشد و مشتعل نيست؟) او می دانست که فردا برای کودکان مفهومی سياه و گنگ و گمشده خواهد داشت (مگر نه اينکه سياه و گنگ و گمشده است؟) او اين حقيقت ياس آوررا ديده بود که مردم جنازه بر دوش از غربتی به غربت دیگر می روند (مگر نمی رويم؟) / اوغلظت رو به افزون اينهمه تاريکی، اينهمه درد را ديده بود.

بی گمان حس قدرتمند شاعرانه ی فروغ – اگر در این زمان هم بود- ، نمی توانست به شعرهای گزارشی و شعاری و شعرهای سياسی ساده ای روی بیاورد که عامه پسند باشد و حتماً باز وقايع سالهای نيامده از آینده ی دور و دیر را پیش روی ما می گذاشت. اما ما باز هم نمی دیدیم و ما باز هم کودکانه در فروغ و آثارش به دنبال روايت های تنی کنجکاوی می کرديم و اما هنوزاین تمام فروغ نیست، او شگفتی های بسيار دارد که می تواند خواننده اش را تا مدت ها مبهوت کند. اشاره های بالا مربوط به شعر « آيه های زمينی» اوست که با صدای من (پيرايه)، پيشکش عزیزانم می شود.

کوه، شعر پیرایه یغمایی با آهنگی از حسن یوسف زمانی

کوه، شعر پیرایه یغمایی با آهنگی از حسن یوسف زمانی

قضيه از اين قرار است که چند سال پيش در ايران، يک روز زنده ياد «حسن يوسف زمانی» آهنگساز خوب کُرد، به من گفت: چند مدتی است آهنگی سرود مانند برای کوه ساخته ام که خيلی هم دوستش دارم اما هنوز شعری ندارد. از تو می خواهم شعری بر اين آهنگ بگذاری. کسانی که ترانه سرايی کرده اند، می دانند که گذاشتن شعر به روی آهنگ بسیار دشوار است ، آن هم برای کسی مثل من که تازه ترانه سرایی را آغاز کرده باشد با اينهمه وقتی آهنگ را شنيدم، خيلی به دلم نشست و با آن ارتباط خوبی برقرار کردم وخلاصه بعد از مدت کوتاهی شعر سروده شد. آقای يوسف زمانی هم بسیار پسنديد، «مرکز حفظ واشاعه ی موسیقی» هم ايرادی نگرفت و قرار بود زنده ياد «حسين سرشار» با آن صدای توانمندش آن را بخواند که اجازه ندادند و سپهرآن را خواند. بعد هم به مراتب از رادیو و چند باری هم از تلويزيون پخش شد . و يوسف زمانی حسن می خنديد و می گفت: – شده سرود ما کوهنوردان، در راه کوه همه با هم می خوانیم بعد از آن آقای يوسف زمانی گويا به کانادا رفت و من هم به جای ديگری پرت شدم و از سرود کوه و از بقيه ی کارهايی که با رادیو و تلويزيون کرده بودم ، بی خبر ماندم تا اينکه چند روز پيش سرود کوه را در اينترنت پيدا کردم و تصميم گرفتم آن را به یاد آن روزها و به ياد روانشاد حسن يوسف زمانی که انسانی شريف و هنرمندی بزرگ و کوهنوردی عاشق بود به صورت کليپ درآورم. دراین کلیپ اجرا دسته جمعی وتوسط ارکستر است. و اکنون آن را با نام آزادگی به کوهنوردان عاشق و آزاده پيشکش می کنم . پيرايه يغمايی .